Pamiętam jeszcze że ubrany był na różowo. Aż bałam się, czy mi go nie podmienili... heh przyszli przyjaciele, rodzina. Dumny tatuś był z nami od początku i widział Natka zaraz po tym jak go z brzuszka wyjęli. Miał być z nami przy porodzie, ale podobno sala za mała i lekarz nie wpuścił (szkoda). Nastał wieczór, wszyscy już poszli, małego zabrały pielęgniarki, pomyślałam "można odpocząć"... zasnęłam. Nagle obudził mnie straszny ból, taki że aż nie byłam w stanie się ruszyć. Z resztą i tak trafiłam na nocną zmianę pań, tylko jedno zdanie naszło mi wtedy na język "wszystko mają w dupie" i żadna nawet nie zajrzała czy żyje. Bolało całą noc... bolało rano.. aż do południa. A gdy byłam w stanie chodzić i pójść do toalety usłyszałam jak pielęgniarki zastanawiały się która z pacjentek tak jęczała w nocy, ale żeby przyjść z czymś przeciwbólowym, żadna nie pomyślała. Okazało się że miałam za słaby lek, bo kiedy mi go w końcu zmieniano bóle ustały. Cieszyłam się razem z przyjaciółką która przy każdym moim bólu wachlowała mnie gazetą (było lato, więc przydało się). Następnego ranka musiałam już chodzić, co nie było łatwe z szytym brzuchem. Rana bolała przy każdym kroku, a w głowię się kręci po znieczuleniu. Jakoś dałam rade bo musiałam. Była 6:00 rano, po prysznicu i wizycie pielęgniarki tak miłej jak wredna ciocia podczas okresu. Przyniesiono mi Natka...
=============================================
Ciąg dalszy nastąpi c:
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz